Liczba rozwodów w Polsce systematycznie wzrasta i obecnie wynosi około 70 tys. rocznie (blisko 30 procent liczby zawieranych małżeństw). Większość z rozwodzących się małżeństw ma małoletnie dzieci (tutaj m.in. można znaleźć informacje na ten temat).

Należy pamiętać, że niejednokrotnie para małżeństw nie decyduje się na rozwód pomimo faktycznego rozstania, jest też mnóstwo (z roku na rok coraz więcej) par żyjących bez ślubu i posiadających dzieci. Oni też się przecież rozstają, nie wydaje się, aby następowało to częściej czy rzadziej niż w oficjalnie i urzędowo potwierdzonych związkach, zaś statystyki rozwodów nie są w stanie tych przypadków ująć.

Wszystko to daje ogromną rzeszę dzieci wychowujących się w niepełnej rodzinie, świadomych tragedii i konfliktu rodziców.

Problem dotyka dzieci ze wszystkich środowisk i grup społecznych.

W ogromnej większości przypadków rodzicem wyznaczonym przez sąd rodzinny do sprawowania opieki nad dziećmi jest matka. Wiąże się to ze zobowiązaniem ojca do płacenia alimentów.

Korzyści finansowe sprawowania opieki, tradycyjne przekonania, że to przede wszystkim matka jest lepiej predysponowana do wychowania dzieci, powoduje, że dziecko w obliczu rozwodu rodziców staje wobec faktu utraty możliwości w miarę normalnego kontaktu z ojcem.

Ojcowie, którym zależy na wychowywaniu dzieci i na ich losie, zaczynają ciężką walkę o widzenia z dziećmi (w nomenklaturze prawniczej nazywane tak samo jak odwiedziny w więzieniu). Walkę trwającą z reguły do czasu, kiedy dzieci dorosną.

W takiej walce niezwykle często zapomina się o dzieciach, stają się one przedmiotem przetargu, przedmiotem, który jest praktycznie traktowany jak własność jednego z rodziców, którą można dowolni dysponować, nie licząc się z rzeczywistym dobrem dziecka.

Niestety, trwające latami procesy o opiekę nad dziećmi czynią często ogromną szkodę dzieciom, zostawiają trwały ślad w ich charakterze.

Trudno się dziwić w tej sytuacji rozgoryczeniu wielu rodziców i dzieci, ich determinacji i woli zmiany sytuacji.